ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Χτες Πέμπτη, λίγο βιαστικά είναι αλήθεια, έγινε η πρώτη συνάντηση ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα, κοινές ανησυχίες και όρεξη για δράση σε ζητήματα που αφορούν την ποιότητα ζωής. Χάρηκα πραγματικά που είδα ανθρώπους με πίστη ότι τα εξόχως πολιτικά περιβαλλοντικά προβλήματα πρέπει να στηρίζονται από ανεξάρτητες και μαχητικές φωνές.

Υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις ακόμα και διαφωνίες, κυριάρχησε όμως ή πεποίθηση ότι κάτι πρέπει να γίνει και η διάθεση για δουλειά.

Παραθέτω το σχέδιο διακήρυξης και παρακαλώ ΚΑΙ από εδω, δημόσια, όποιος θέλει ας κάνει παρατηρήσεις, προσθήκες, διορθώσεις, προτάσεις.

Επίσης κάθε βοήθεια δεκτή σχετικά με το όνομα της οργάνωσης. Σχετικά με το όνομα: Θα θέλαμε κάτι μικρό, εύηχο, να μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτούσιο και με λατινικούς χαρακτήρες, να μην περιέχει γεωγραφικούς ή τοπικούς χαρακτηρισμούς, να εκπέμπει δυναμισμό και να μην περιγράφει ένα περιβαλλοντικό ζήτημα

Ευχαριστώ

                                                                        ΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ

Τα τελευταία χρόνια, πληθαίνουν οι πολίτες που ασχολούνται με ζητήματα περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής προέλευσης, κάθε επιπέδου μόρφωσης δείχνουν να κατανοούν τα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται η κοινωνία μας και γίνονται ευαίσθητοι δέκτες περιπτώσεων που απειλείται το περιβάλλον.

Παράλληλα, οι κίνδυνοι που μας απειλούν πληθαίνουν. Γινόμαστε όλοι μάρτυρες καθημερινά μικρών ή και μεγαλύτερων εγκλημάτων σε βάρος της ποιότητας της ζωής μας και του περιβάλλοντος. Εγκλήματα που κατά τόπους συσσωρεύονται, σταδιακά μεγεθύνονται για να καταλήξουν στα γνωστά παγκόσμια περιβαλλοντικά προβλήματα που απειλούν το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας.

Έχει γίνει κατανοητό από όλους ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν επιλύονται παρά μόνο ύστερα από ενεργοποίηση και δράση των πολιτών και η δράση των πολιτών γίνεται περισσότερο αποτελεσματική μόνο όταν είναι οργανωμένη και συντονισμένη.

Έχει γίνει επίσης κατανοητό ότι οι διάφορες εξουσίες που άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο, εξυπηρετούν συμφέροντα, καταβάλουν προσπάθειες και συχνά καταφέρνουν να ακυρώσουν τις δράσεις των πολιτών. Αυτό, το επιτυγχάνουν είτε διαβάλλοντας τις ίδιες τις δράσεις είτε αλώνοντας από μέσα τις διάφορες συλλογικότητες.

Είναι τέλος γνωστό σε όλους μας ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα, που για μας εμπεριέχουν και τον πολιτισμό και την ποιότητα ζωής, είναι κατ'; εξοχή πολιτικά, καθώς απαιτούν πολιτικές αποφάσεις για να λυθούν. Γίνονται δε εξόχως πολιτικά στο βαθμό που η διαδικασία επίλυσής τους απαιτεί σύγκρουση με οργανωμένα οικονομικά ή άλλα συμφέροντα.

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω και αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες μας απέναντι στον εαυτό μας και στις γενιές που έρχονται, απέναντι στο παρόν και το μέλλον του τόπου, αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να προσφέρουμε ό,τι μπορεί ο καθένας στον κοινό σκοπό.

Είμαστε όλοι πολιτικοποιημένοι άνθρωποι και πολλοί από εμάς κομματικά ενταγμένοι. Προερχόμαστε από διάφορους χώρους, με διαφορετικές καταβολές και με ποικίλο μορφωτικό επίπεδο. Μας ενώνει όμως η αγωνία για το αύριο. Μας κινητοποιεί η ανάγκη να παλέψουμε όχι για μας αλλά για να μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τις γενιές που έρχονται. Δηλώνουμε ότι σε αυτή την προσπάθεια ο στόχος μας είναι πέρα και έξω από κόμματα. Δηλώνουμε ότι θα συγκρουστούμε με όποιον χρειαστεί όπου κι αν ανήκει, όπου κι αν βρίσκεται, όταν η εξυπηρέτηση του σκοπού μας το απαιτήσει.

Η διατήρηση της ανεξαρτησίας μας δεν έχει να κάνει μόνο με πολιτικές εξουσίες ούτε οι πολιτικές εξουσίες έχουν ως μόνο όπλο τις κομματικές δεσμεύσεις στην  προσπάθεια για έλεγχο ενός κινήματος. Το πιο ισχυρό όπλο είναι η οικονομική υποτέλεια. Θα αγωνιστούμε ώστε να διαφυλάξουμε την ανεξαρτησία μας όχι μπαίνοντας σε «γυάλα» και αναιρώντας κάθε δυνατότητα ανάδειξης των προβλημάτων. Δεν θα αρνηθούμε κοινοτικούς ή εθνικούς πόρους όταν αυτοί δίνονται με διαφανείς διαδικασίες. Δεν θα διστάσουμε να εργαστούμε με τους νόμους της αγοράς αποδεχόμενοι χορηγίες για τις δράσεις μας. Όμως θα αναζητήσουμε εκείνη την ασφάλεια που θα ελαχιστοποιήσει την πιθανότητα αλλοτρίωσής μας κι αυτή είναι η διαφάνεια, ο δημόσιος έλεγχος και η προσήλωση στις αρχές μας. Έτσι, κάθε εξάμηνο θα δημοσιοποιούμε τα οικονομικά μας στοιχεία αναφέροντας με λεπτομέρειες κάθε πηγή εσόδων και εξηγώντας με ποιο τρόπο δαπανήθηκαν τα χρήματα αυτά. Αυτό θα γίνεται πάγια και όχι μόνο στις περιπτώσεις που μας ζητηθεί. Θα αγωνιστούμε επίσης αυτή η πρακτική να γίνει παγιωθεί ανάμεσα σε όλες τις συλλογικότητες των πολιτών ώστε να αποκατασταθεί η κλονισμένη πίστη των πολιτών στη μαζική και οργανωμένη δράση. Είναι υποχρέωση όλων μας να το κάνουμε.

Κίνητρό μας είναι η αγάπη μας για το περιβάλλον και η έγνοια μας για τις γενιές που έρχονται. Το περιβάλλον για μας δεν περιορίζεται στη φύση, στα όμορφα τοπία στα ζώα και τα φυτά. Περιβάλλον δεν είναι μόνο ο αέρας που αναπνέουμε. Περιβάλλον είναι ο χώρος που ζούμε, που διασκεδάζουμε, που δουλεύουμε, που χαλαρώνουμε. Είμαστε εδώ να ασχοληθούμε με όσα θέματα απασχολούν εμάς και τους πολίτες εφόσον μπορούμε να το κάνουμε.

 Στην όλη μας προσπάθεια θα επιδιώκουμε τη στενή και συνεχή συνεργασία με μεμονωμένους επιστήμονες αλλά και με εκπαιδευτικά ιδρύματα τα οποία θα συμβάλλουν στην επιστημονική τεκμηρίωση των απόψεων και δράσεών μας. Επιδίωξη μας είναι η συνεχής παραγωγή γενικότερης αλλά και εξειδικευμένης γνώσης και η καταγραφή πληροφορίας. Οποιαδήποτε πληροφορία ή γνώση αποκτήσουμε μέσα από τις δράσεις μας θα είναι διαθέσιμη σε όλους και προσβάσιμη  από όλους επειδή θεωρούμε τη γνώση κοινωνικό αγαθό και όχι περιουσιακό στοιχείο. Η απόκτηση της γνώσης μπορεί να γίνει είτε μέσα από συγκεκριμένες δράσεις απ'; ευθείας στο πεδίο (μετρήσεις, έρευνες, μελέτες) είτε μέσα από τη διοργάνωση ημερίδων, συνεδρίων κ.τ.λ. είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Στόχος μας είναι η καταγραφή και ανάδειξη των περιβαλλοντικών προβλημάτων χωρίς περιορισμούς διοικητικών ή γεωγραφικών ορίων. Το μόνο όριο θα είναι η αντοχή μας και οι διαθέσιμοι πόροι (ανθρώπινοι, οικονομικοί κ.ά). Συμπαραστάτης μας σε αυτή την προσπάθεια περιμένουμε να είναι κάθε πολίτης. Είμαστε πάντα ανοικτοί σε ιδέες, προτάσεις και υποδείξεις.

Στόχος μας είναι η αφύπνιση της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης σε ζητήματα περιβάλλοντος και η συνεχής ενημέρωση των πολιτών. Καμιά δράση δεν αξιολογείται ως αμελητέα. Καμιά μάχη δεν θεωρείται χαμένη πριν την παλέψεις. Ο καθένας ξεχωριστά μπορεί να εμπνεύσει. Όλοι μαζί μπορούμε να πετύχουμε.

Άγγιξε τους 38 το θερμόμετρο σήμερα στη Λάρισα.

Οι υψηλές θερμοκρασίες που διατηρούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο πυρκαγιών. Οι μεγάλης διάρκειας καύσωνες είναι αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής κι έχουμε αναφερθεί πολλές φορές από αυτό το ιστολόγιο στην ανάγκη ενσωμάτωσης στη σχεδιαστική και κατασκευαστική λογική της χώρας των νέων δεδομένων.

Σ' αυτη την κατεύθυνση σίγουρα δεν κινείται η λογική που θέλει τον λιθάνθρακα και τον λιγνίτη να παίζουν κυρίαρχο ρόλο στον ενεργειακό μας χάρτη.

Δασοκτόνος και πυρόφιλη πρέπει να θεωρείται και η επιμονή μας να μην συντάσσουμε ακόμη δασολόγιο. Θέλω εδω να αναφερθώ σε κάτι που έζησα προσωπικά ο ίδιος. Στενός φίλος ανέλαβε πρόσφατα την εκπόνηση χωροταξικής - πολεοδομικής μελέτης σε μικρό περιφερειακό δήμο της χώρας. Ζήτησε τη βοήθειά μου σε ζητήματα χαρτογράφησης και Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφορίας (GIS). Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, και προκειμένου  να ψηφιοποιήσω τα όρια των δασικών εκτάσεων, επισκεφθήκαμε το τοπικό δασαρχείο. Πήγαμε αμφότεροι με τα laptop, και τα mobile mapper ανα χείρας στο δασάρχη, και του δείχναμε αεροφωτογραφίες και ψηφιακούς χάρτες και ζητήσαμε τη βοήθειά στην οριοθέτηση. Η απάντηση ήταν ότι έπρεπε να κάνουμε αίτηση. Ζητήσαμε ένα χαρτί να τη συντάξουμε, μας είπαν ότι τέτοιο αίτημα πρέπει να το κάνει δημόσια υπηρεσία. Τηλεφωνήσαμε στο Δήμο, ο οποίος έστειλε επί τόπου φαξ. Με πήρε παράμερα υπάλληλός τις και μου είπε επί λέξει: "και δέκα αιτήσεις να κάνεις, θα πάρεις μια απάντηση μετά από 45 μέρες που θα λέει ότι το αίτημά σου δεν μπορεί να ικανοποιηθεί λόγω έλλειψης προσωπικού και μέσων"  Στην παρατήρησή μου ότι θα βοηθούσαμε σημαντικά ώστε να οριοθετηθεί και χαρτογραφηθεί μια τεράστια περιοχή, μου απάντησε "και ποιός σου είπε ρε φίλε ότι εγω θέλω να την οριοθετήσεις εσύ σήμερα όλη την περιοχή;". Έμεινα κάγκελο.

Πέρα όμως απο τα παραπάνω τα οποία αναλογικά θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως η παθητική μας ασφάλεια έναντι των πυρκαγιών, υπάρχουν και πρακτικά ζητήματα που περιμένουν λύση.

Πρέπει άμεσα να ανανεωθεί ο στόλος των οχημάτων δασοπυρόσβεσης. Σε πολλά κρίσιμα κλιμάκια, τα μηχανοκίνητα μέσα είναι παλαιωμένα, κακοσυντήρητα και επικίνδυνα.

Πρέπει άμεσα να βελτιωθούν τα ατομικά μέσα πυρόσβεσης και προστασίας των πυροσβεστών.

Πρέπει άμεσα να προσληφθεί σημαντικός αριθμός νέων πυροσβεστών.

Πρέπει άμεσα να προμηθευτούμε εναέρια μέσα δασοπυρόσβεσης.

Πρέπει άμεσα να εγκατασταθούν συστήματα παρακολούθησης και έγκαιρης προειδοποίησης.

Πρέπει άμεσα οι Νομαρχίες και οι Δήμοι να προχωρήσουν σε καθαρισμό των πρανών των δασικών και αγροτικών δρόμων.

Πρέπει άμεσα να ελεγχθούν και να κλείσουν όλες οι παράνομες χωματερές.

Αλλιώς, τον Οκτώβρη θα κάνουμε ξανά απολογισμό στρεμμάτων και ανθρώπινων ζωών...

Αυτή είναι η εικόνα του ποταμού Πηνειού, σήμερα το πρωϊ από τη γέφυρα στο ύψος του Αισθητικού Άλσους (σχήμα οξύμωρο ή τραγική ειρωνία). Όσο το καλοκαίρι κορυφώνεται τόσο το νερό θα μειώνεται μέχρι να μηδενιστεί η ροή.... Εδώ ίσως φαίνεται με τον πιό έντονο τρόπο ότι τα έργα των ανθρώπων η φύση τα περιγελά. Κάποιοι είχαν μείνει έκθαμβοι από το υπέροχο θέαμα μιας φαρδιάς κοίτης και εκθείαζαν την μεγαλωσύνη των μηχανικών που συνέλαβαν την ιδέα, σχεδίασαν και εκτέλεσαν το έργο . Κάποιοι λένε περήφανα ότι η Λάρισα είναι θωρακισμένη απέναντι σε πλημμυρικά φαινόμενα ακόμα και έντασης που μπορεί να συμβεί μια φορά στα χίλια χρόνια.

Την περίοδο της κλιματικής αλλαγής και της έντονης λειψυδρίας, σχεδιάσαμε με βάση το μέγιστο ΜΗ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΥΠΟΨΗ  το ελάχιστο που δεν συμβαινει μια φορά στα χίλα χρόνια αλλά κάθε καλοκαίρι;;;;

Κάθε καλοκαίρι λοιπόν θα έχουμε ΑΥΤΗ και χειρότερες εικόνες, Το δυστύχημα είναι ότι η φωτογραφικη μηχανή δεν αποτυπώνει την μυρωδιά της σαπίλας που αναδύεται από το ποτάμι ώστε να έχετε πλήρη εικόνα αυτού που συμβαίνει και δυστυχώς είμαστε ακόμα στην αρχή..

Πότε, αλήθεια, η συμπαθής τάξη των μηχανικών θα κατανοήσει ότι οι εποχές - και κατά συνέπεια - και τα δεδομένα άλλαξαν; Πότε θα συνειδητοποιήσουν οι πολιτικοί ότι το περιβάλλον δεν είναι έκθεση ιδεών, θεωρητική, απολίτικη, μη σχεδιαστική και πρακτική προσέγγιση των πραγμάτων;

Κοιτάξτε τώρα ακριβώς κάτω από την γέφυρα. Εκεί που ο ήλιος παίζει με τα νερά και με τα ..... ΛΑΔΙΑ??? Ναι ναι ναι ναι.  Ο γνωστός βρωμύλος εξακολουθεί να αδειάζει ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ την πραμάτεια του μέσα στο ποτάμι.... Αλλά, ποιός να τον κυνηγήσει; Εδω, ολόκληρο έργο έγινε στον έξω κλάδο, η κοίτη φάρδυνε, ανοίχτηκε, περιουσίες απαλλοτριώθηκαν, πάρκα γκρεμίστηκαν, δέντρα κόπηκαν ΕΚΤΟΣ από τον αγωγό του βρωμολαδιά που εξακολουθεί να αδειάζει στο ποτάμι ΠΑΡΑΝΟΜΑ.

Αααα ναι! Όχι μόνο του λαδιά! Έχουμε και τα αγαπητά παιδιά του αστικού ΚΤΕΛ. Το αμάξοστάσιό τους, ξέρετε, είναι στην ουσία παράνομο. Γκρεμίστηκε; Όχι! αντίθετα, στο σημείο που βρίσκεται,  η διάνοιξη της κοίτης ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ στον ίδιο βαθμό που έγινε στο υπόλοιπο ποτάμι. Και όχι μόνο αυτό. Δύο αγωγοί που μαζεύουν όλα τα απόβλητα των εγκαταστάσεων, καταλήγουν απ' ευθείας στο ποτάμι.

Για όσους δεν το ξέρουν, στο "λιμάνι Τζανακούλη" θα δένει καραβάκι που θα ξεκινά από τη Ν. Σμύρνη. Την εκμετάλλευση της "γραμμής" αυτης διεκδικεί το Αστικό ΚΤΕΛ. Κάποιοι λένε ότι λόγω πολύ στενών σχέσεων της οικογένειας του προέδρου του ΚΤΕΛ με την παράταξη Τζανακούλη, η δουλειά έχει κλείσει προ πολλού. Πως δένει, αλήθεια, το σιρόπι...

Την ώρα που γραφόταν αυτές οι γραμμές, πληροφορήθηκα ότι ο αντινομάρχης περιβάλλοντος Κωστας Σουφλιάς έπεσε θύμα τροχαίου. Υπάρχουν αντικρουόμενες πληροφορίες για την κατάστασή του. Αναμένουμε...

Κι αυτή τη φορά με εδραιωμένη τη θέση του. Όσοι φωνάζαμε διαμαρτυρόμενοι για την παράτυπη και παράνομη αδειοδότηση της ΒΙΟΚΕΡΑΛ, βάζαμε μια παράμετρο που τότε κανείς δεν της έδινε σημασία. Λέγαμε ότι ανοίγουν οι ασκοί του αιόλου και ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες βιομηχανίες τον δρόμο του εύκολου κέρδους στα πλαίσια και μόνο του ανταγωνισμού.

Μαθαίνουμε λοιπόν ότι η ΑΛΦΑ ΚΕΡΑΜΙΚΑ έχει ήδη στα χέρια της την αδειοδότηση, έχει ήδη προμηθευτεί τον απαραίτητο εξοπλισμό και οσονούπω ξεκινά την καύση του πετρελαϊκού κατάλοιπου. Καλό είναι να ξέρετε ότι συνολικά πάνω από 12 βιομηχανίες πανελλαδικά έχουν ήδη αδειοδοτηθεί μετά από την εξαίρετη απόφαση των κ. Σουφλιά και Σιούφα.

Δεν γνωρίζουμε αν έχει προσχωρήσει στους βρώμικους και η τρίτη κεραμοβιομηχανία του νομού (Σολωμός)

Ακούγεται επίσης ότι στους φούρνους της Βιοκεράλ, εκτός του πετ-κοκ, οδηγούνται και πλήθος άλλων υλών όπως κρεατάλευρα και πιθανά επικίνδυνα απόβλητα.

Θα θέλαμε να ξέρουμε πότε έκανε τελευταία φορά η νομαρχία έλεγχο στις παραπάνω βιομηχανίες, τι ακριβώς και πώς ήλεγξε και ποια είναι τα πορίσματα των ελέγχων.

Τέλος, η περιοχή βόρεια - βορειοανατολικά της Λάρισας και γύρω από το τέως Ζαχάρεως, εξελίσσεται στην μεγαλύτερη περιβαλλοντική πληγή της πόλης

"Τώρα, τι γίνεται τώρα ρε μάγκα; Φτάσαμε στο αμήν και πρέπει να υπάρξει μια λύση."

Ένα λεπτό! πριν φτάσουμε στο τώρα, ας κάνουμε ένα βηματάκι . Ας σηκωθούμε σε μια τέτοια απόσταση από τα γεγονότα ώστε να δούμε όλη την εικόνα. Στην πορεία του έργου μέχρι σήμερα (από πολύ παλιά) υπάρχουν κάποια πρόσωπα - κλειδιά.

1. Υπάρχει κάποιος ή κάποιοι που οραματίστηκαν ένα άλλο ποτάμι για την πόλη και ίσως μια άλλη πόλη να περιβάλλει το ποτάμι. Πάλεψαν γι' αυτη τους την ιδέα με κάθε μέσο. Έφτιαξαν ακόμα και σύλλογο (τον διαβόητο πλέον σήμερα σύλλογο των φίλων του Πηνειού) κι έσπρωξαν το σχέδιο παντοιοτρόπως.  Κάποια στιγμή βρήκαν ευήκοα ώτα στο δημαρχιακό μέγαρο, ίσως και αλλού, παραγγέλθηκαν μελέτες που στην ουσία άρχισαν να δίνουν σάρκα και οστά στο όραμα των "πιονιέρων" (συγνώμη για την αμερικανιά) και το πράγμα άρχισε να πέρνει το δρόμο του. Όι οραματιστές αυτοι χρειάστηκε να περιμένουν κοντά 20 χρόνια για να δουν το όνειρό τους σταδιακά να αρχίσει να γίνεται πράξη. Ξέρετε τι σημαίνει να έχεις ένα τέτοιο όνειρο; Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σου ταυτίζεται μ' αυτό. Σίγουρα επίσης έρχονται στιγμές που και συμβιβασμούς θα κάνεις... Για το καλό του ονείρου σου, θα πεις ναι στο λιμανάκι ενός φανφαρόνου, θα κάνεις τα στραβά μάτια στη ρύπανση, θα ψιλοπαρατυπήσεις, θα υποχωρήσεις, θα στρίψεις, θα κόψεις, θα αλλάξεις, θα μετριάσεις, θα αφαιρέσεις, θα... Για το καλό του ονείρου σου.  Αν κάνεις σήμερα ΕΣΥ ο οραματιστής ένα βήμα πίσω, δεν είμαι σίγουρος ότι θα αναγνωρίσεις το όνειρό σου. Θα έπρεπε να έχεις καταλάβει ότι εδώ και χρόνια το όνειρο έπαψε να είναι δικό σου.
2. Υπάρχουν οι πολιτικάντηδες που δεν κατάλαβαν ποτέ μα ποτέ τι πρόκειται να γίνει στο ποτάμι. Κοντά 20 χρόνια τώρα, κάποιοι είναι μόνιμοι στην μεγάλη αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Ένα μέρος εξ αυτών, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΧΡΩΣΕΩΝ ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουν τι πρόκειται να γίνει στο ποτάμι. Αυτό το συνάφι των απολίτικων πολιτικών, των άριστων ψηφοκυνηγών, ειναι αυτοί που θα μπορούσαν με την ίδια ευκολία να πολεμήσουν λυσσαλέα και λυσσαλέα να υποστηρίξουν μια υπόθεση, Χωρίς ποτέ να την γνωρίζουν. Σκουλήκια άχρηστα σ' αυτή τη γη. Άχθος αρούρης. Αντιδήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, τεως και νυν, εν ενεργεία και μη. Όλοι αυτοί οι παντογνώστες που δεν ξέρουν την τύφλα τους και απλά περιφέρουν το άδειο κρανίο τους από σύσκεψη σε σύσκεψη.  
3. Υπάρχουν οι πολιτικοί που γνωρίζουν πολύ καλά τι πρόκειται να γίνει αλλά όσο αυτό δεν μπορούν να το εκμεταλλευτούν με κάποιο τρόπο, τους είναι παντελώς αδιάφορο αν γίνει ή όχι. Αν καταφέρουν να κερδίσουν από αυτό (χρήμα, δόξα, εξουσία) θα το ξεζουμίσουν μέχρις εσχάτων. Είναι οι πολιτικοί που θεωρούν το ψέμα απαραίτητο κομμάτι της δουλειάς τους. Είναι το είδος των πολιτικών των οποίων ο κώλος ριζώνει στην καρέκλα. Δεν ξέρω αν είναι λάθος αλλά πιστεύω ότι φτάνει μια μέρα στη ζωή αυτων των πολιτικών που ξεχνούν το πραγματικό τους όνομα και ακούνε μόνο στην ιδιότητα ("πρόεδρε!").
4. Υπάρχουν οι πολιτικοί που νοιάζονται και παλεύουν. Ναι, μην γελάτε, υπάρχουν και τέτοιοι.

Στις παραπάνω κατηγορίες δεν θα βάλω εγω τα πρόσωπα. Δεν θα μοιράσω τους ρόλους. Κάντε κάτι κι εσείς. Θα δείτε ότι δεν θα διαφωνήσουμε στα περισσότερα.

Στην πορεία του έργου μέχρι σήμερα έγιναν πάρα πολλά αλλά υπάρχει κάτι που ποτέ δεν έγινε ποτέ: διάλογος. Ανοιχτός, δημοκρατικός και αποτελεσματικός διάλογος. Με ανατροφοδότηση. Ο διάλογος δεν προκύπτει σαν υποχρέωση της δημοτικής αρχής από το νόμο. Τα πιό όμορφα πράγματα άλλωστε γίνονται "εκτός νόμου" (υπάρχει αντίρρηση;).

Ο διάλογος αυτός στην πόλη δεν έγινε ποτέ. Ποτέ δεν μαζεύτηκαν πολίτες πουθενά να συζητήσουν για το ποτάμι που θέλουν. Γι' αυτό σήμερα οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ακριβώς τι πρόκειται να γίνει στο ποτάμι.

Αυτή η "θολούρα" δεν προέκυψε. Δεν έτυχε. Πέτυχε. Ήταν συνειδητή επιλογή του Τζανακούλη. Είναι συνειδητή επιλογή της δεξιάς η άσκηση της εξουσίας χωρίς τους πολίτες. Από αυτή τη θεώρηση της πολιτικής ξεπηδά και η υπερφίαλη άποψη του Τσελιγκοσερίφη σε απαιτήσεις για διάλογο "Μαζί θα τον διοικήσουμε το Δήμο;". Όχι ρε Τζακ. Δικός σου είναι. Κράτα τον. Και χάϊδεψέ τον. Με μικρές επαναλαμβανόμενες παλινδρομικές κινήσεις.

Τι λέμε εμείς λοιπόν σήμερα;

Επειδή πολλά ακούστηκαν και άλλα τόσα θα ακουστούν εις βάρος μας τις επόμενες ημέρες. Αν τα έργα σταματήσουν εδω και οι μπουλντόζες κολλήσουν ακίνητες, ΔΕΝ θα είναι δική μας ευθύνη. Εδω και πάρα πολύ καιρό ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΜΕ ότι κάτι δεν πάει καλά στα έργα του ποταμού και κανένας δεν μας ακούει. Αντίθετα, κάποιο κακεντρεχείς larisaioi μας κατηγορούν ως υποκινούμενους οικολογούντες και πολιτικολογούντες, άλλοι μας αποκαλούν γραφικούς και λίγους, τρίτοι μας απειλούν. Τώρα, τι; Εμείς δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται να συναινέσουμε σε εγκλήματα κατά του Πηνειού απλά για να καταγράψει ο Μέγας υψηλή απορροφητικότητα στο 3ο ΚΠΣ. Εμείς δηλώνουμε ότι δεν θα δεχτούμε ξανά τα ψεύτικα λόγια του οποιουδήποτε δημάρχου. Θα πιστεύουμε ΜΟΝΟ προκυρηγμένες εργολαβίες. Χορτάσαμε ψέμματα, Δήμαρχε, Μην μας πεις άλλα.

Θέλουμε δεσμέυσεις.

Θέλουμε ένα ποτάμι καθαρό από σκουπίδια και ρύπανση. Κι αν ο δήμαρχος δεν ειναι αρμόδιος μπορεί όμως να μπεί μπρόστα σ' έναν αγώνα να πείσουμε τους άλλους που είναι αρμόδιοι γι' αυτό. (Καλά, μην γελάτε. Δεν λέμε ότι θα το κάνει ο τσελιγκοσερίφης...)

Θέλουμε ένα ποτάμι όπου το παραποτάμιο δάσος του θα είναι στολίδι.

Θέλουμε τα έργα να σέβονται πρώτα απ' όλα εμάς.

Θέλουμε να συζητηθεί ΣΟΒΑΡΑ στο Δημοτικό Συμβούλιο η μορφή που θα πρέπει να έχει το ποτάμι

Είμαστε εδώ, να καταθέσουμε προτάσεις. Δεν προσπαθούμε να επιβάλουμε το δικό μας όνειρο στην πόλη αλλά δεν θα δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τους εφιάλτες των άλλων σαν δικά μας όνειρα

Είδαμε στο προηγούμενο ποστ, πόσο όμορφα και αρμονικά κινείται η δημόσια διοίκηση κάτω από την σοφή καθοδήγηση των πολιτικών της προϊστάμενων όταν πρόκειται να παρανομήσει  και να χτίσει.

Αρχίζουν λοιπόν να εκτελούνται τα έργαααα. Κόψε λίγο από εδώ, βάλε λίγο από εκεί, άλλαξε αυτό, διόρθωσε το άλλο, λάστιχο έγινε η αρχική μελέτη. Λένε, ότι από τα αρχικά προβλεπόμενα έργα γίνονται τα 2/3. Δεν ξέρω. Άλλοι ξέρουν. Για παράδειγμα, προβλεπόταν η ανύψωση των αναχωμάτων μέχρι και ένα μέτρο. Αντ' αυτού, κάποια από τα αναχώματα εξαφανίστηκαν εντελώς ενώ άλλα μετατράπηκαν σε δρόμους. Προβλεπόταν η διάνοιξη δύο τάφρων ανακούφισης, μια λίγο πριν τη στροφή για κιόσκι και μια αμέσως μετά τη διασταύρωση της οδού Κοζάνης με το πρώτο ανάχωμα. Οι τάφροι δεν άνοιξαν. Προβλεπόταν η άρση μέρους των αυθαίρετων κατασκευών εντός της ζώνης πλημμυρών. Τίποτα δεν έγινε. Και άλλα πολλά .... Όλες οι παραπάνω αλλαγές έχουν αλλοιώσει σε σημαντικό βαθμό την αποτελεσματικότητα της αρχικής μελέτης. Επί πλέον,  κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της εργολαβίας στον έξω κλάδο του Πηνειού αποκαλύφθηκε σειρά παρανομιών με μη νόμιμους αγωγούς που εκβάλουν στο ποτάμι. Κανεις δεν έκανε τίποτα για αυτές τις προκλητικές παρανομίες οι οποίες εξακολουθούν μέχρι σήμερα να υφίστανται παρά τις καταγγελίες. Ο αρμόδιος αντινομάρχης κύριος Κώστας Σουφλιάς κάνει πως δεν ακούει ο δε επιβλέπων του έργου δηλώνει αναρμοδιότητα.

Μέσα στην αναμπουμπούλα, μας προκύπτει και η πράσινη χλαπάτσα. Πάνω από χρόνο τώρα ταλαιπωρεί την πόλη, όλο την διώχνουν κι όλο εκεί είναι.  Το κακό είναι ότι στην Ελλάδα κανείς δεν φταίει ποτέ και για τίποτα. «Είναι ευτροφισμός, λένε». Τι λέτε ρε παληκάρια ... κι εγω που νόμιζα ότι είναι γκαζόν! Γιατί έχουμε ευτροφισμό ρε παιδιά; «Γιατί είναι στάσιμα τα νερά!» Τζιιιιιιιιινγκ! Λάθος! Όλα τα στάσιμα νερά δεν είναι ευτροφικά. Μόνο τα ρυπασμένα αγοράκια. Όταν λοιπόν κάνετε τα στραβά μάτια σε όσους ρυπαίνουν - όπως είδαμε και παραπάνω - τότε ο ευτροφισμός δεν οφείλεται στη στασιμότητα των υδάτων αλλά σε αυτή του μυαλού σας. Πάλι, ολόκληρη μελέτη δεν προέβλεψε την πιθανότητα ευτροφισμού; Ε; Δεν την προέβλεψε; Απάντησε κανείς; Την προέβλεψε; Όχι; Δεν ξέρετε αν την προέβλεψε;

Να σας πω εγώ: Μαντάρα τα κάνανε και εκεί τα τζιμάνια. Διότι η μελέτη προέβλεπε μηδενισμό της παροχής στο μέσα κλάδο όσο καιρό διαρκούν οι εργασίες. Οι λεβέντες, φυσικά παράβλεψαν αυτή την «επιταγή» της μελέτης και κάνανε τα δικά σας. Αποτέλεσμα; Αυτό που όλοι βλέπουμε. Άρα, δεν φταίει ο ευτροφισμός. Ο ατροφισμός του εγκεφάλου ορισμένων φταίει.

Περνούσε ο καιρός κι εμείς λέγαμε παντού ότι είναι ντροπή να κοπούν τα δέντρα στον Πηνειό, ότι είναι έγκλημα, κ.λ.π. Η μόνη απάντηση που πήραμε ήταν από τα χείλη το πλέον αναρμόδιου, όπως διατείνεται, του τσελιγκοσερίφη ο οποίος δήλωσε ότι δεν θα αποφασίσουν καμιά δεκαριά γραφικοί για το τι θα γίνει στην πόλη.  Βέβαια, πολύ αργότερα, μας ανέβασε στο 5% της πόλης.

Όταν αρχίσαμε να εντείνουμε την πίεσή μας, με συγκεντρώσεις, επισκέψεις σε υπηρεσίες, συλλογή εγγράφων και άλλα, άρχισε και ο κοιμώμενος γίγαντας (οι υπηρεσίες) να κινούνται ... Στην αρχή ο τσέλιγκας διαμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση ότι άλλη γιορτή Πηνειού με τέτοιο ποτάμι δεν κάνει και ότι έπρεπε πάση θυσία τα δέντρα να κοπούν, οι μπουλντόζες να κατέβουν και να τελειώσει η δουλειά. Το μήνυμα ανέλαβε να αναμεταδώσει πιο έντονα ο ΓΓ της περιφέρειας κύριος Γκούπας. Έτσι φτάσαμε στην μοιραία Παρασκευή 21 Μάρτη όταν στις 3 το μεσημέρι βρήκαμε εργολάβο να θερίζει τα δέντρα στον Πηνειό χωρίς άδεια από πουθενά. Ως δια μαγείας, 3 μέρες μετά, και άδειες βρέθηκαν, και χαρτιά και απ'; όλα. Κάποιοι λένε ότι παραποιήθηκε το βιβλίο πρωτοκόλλου. Το θέμα είναι ότι η όλη μεθόδευση ήταν πέρα για πέρα παράνομη. Αυτό έγινε πασιφανές στις δικαστικές αίθουσες και οδήγησε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα.

Είναι προφανές ότι η κοπή των δέντρων δεν εξυπηρετεί σε καμιά περίπτωση την αντιπλημμυρική προστασία της πόλης. Εξυπηρετεί μόνο την πλωτότητα του ποταμού αν και όταν το νερό θα είναι αρκετό. Εξυπηρετεί τελικά τη λειτουργία του απίστευτου λιμανιού του Τζακ. Το οποίο κατασκευάστηκε κατά παράβαση κάθε κανόνα λογικής αλλά και της ίδιας της μελέτης του έργου. Είναι επίσης προφανές ότι η πολιτική ηγεσία της περιφέρειας και του Δήμου έχει παγιδευτεί στα λάθη της και αυτή τη στιγμή βρίσκεται προ του κινδύνου να χαθεί η χρηματοδότηση του έργου και να μείνει μετέωρο το όλο θέμα Πηνειός.

Επιμένει λοιπόν και Δήμος και Περιφέρεια στην εκτέλεση ενός προβληματικού έργου;

Γιατί δεν προχωρούν σε φυτοκομικές εργασίες αραίωσης της βλάστησης, κοπής μόνο των δέντρων που βρίσκονται πεσμένα κάθετα στην κοίτη, απομάκρυνσης των φθαρμένων και άρρωστων δέντρων; Γιατί επιμένουν στην βλακώδη και παράνομη λύση της αποψιλωτικής υλοτόμησης; Γιατί συνεχίζουν να ψεύδονται μιλώντας για ανανεώσιμη βλάστηση τη στιγμή που σε άλλες συζητήσεις παραδέχονται ότι στόχος είναι να μην επιτραπεί να ξαναβλαστήσουν δέντρα στα πρανή αλλά και στη ζώνη έργου; Εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα ή μόνο την κενότητα του ματαιόδοξου εγώ τους;

Είναι, δηλαδή, πουλημένοι ή είναι απλά βλάκες;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Άντε, να το βάλω κι εγώ σε συνέχειες γιατί είναι της μόδας. Ένα ξεκαθάρισμα για το τι συμβαίνει στο ποτάμι.

"...ο εξωτερικός κλάδος του ποταμού, που είναι απολύτως τεχνικό έργο και σε καμμία περίπτωση φυσικό ποτάμι..."

Πριν από πολλά χρόνια, και για την προστασία της πόλης της Λάρισας από τις πλημμύρες, το κύριο μέρος των υδάτων του Πηνειού, εξετράπη της πορείας του βόρεια της πόλης. Στην ουσία, σκάφτηκε μια καινούργια κοίτη την οποία εξαναγκάστηκε το ποτάμι να ακολουθήσει. Με την πάροδο των χρόνων, σε αυτόν τον εξωτερικό κλάδο αναπτύχθηκε μια πλουσιότατη υδροχαρής βλάστηση τόσο στα πρανή όσο και στις όχθε.

 Στην υδροχαρή αυτή βλάστηση φώλιασαν πουλιά, βρήκαν καταφύγιο ερπετά, αμφίβια, έντομα, ζώα . Αναπτύχθηκε δηλαδή ένα πλούσιο οικοσύστημα. Όποιος περπατά με ανοιχτή την καρδιά και το μάτι, όποιος ΕΧΕΙ καρδιά κι όποιος ΜΠΟΡΕΙ να ερωτεύεται και να κάνει έρωτα, έβλεπε σ’ αυτό το κομμάτι μια περιοχή «ιδιαίτερου φυσικού κάλλους». 

Οι ανέραστοι, οι δυσκοίλιοι και οι επιστήμονες, αποκαλούν το ποτάμι που αναγκάστηκε να ακολουθήσει μιαν άλλη κοίτη που την άνοιξαν άνθρωποι «απολύτως τεχνικό έργο και σε καμία περίπτωση φυσικό ποτάμι». Τα ζωντανά είχαν άλλη γνώμη μιας και αγκάλιασαν τον καινούργιο τόπο και τον έκαναν σπίτι τους.

Την ίδια γελοία άποψη χρησιμοποιούν οι προαναφερθείσες κατηγορίες ανθρώπων για να χαρακτηρίσουν ΚΑΙ το μέσα κλάδο μη φυσικό κομμάτι, καθώς η ροή νερού σε αυτό είναι ελεγχόμενη αλλά και εκτεταμένες παρεμβάσεις έχουν γίνει στην κοίτη του. Αυτό που μας λένε, δηλαδή, είναι ότι το ποτάμι παύει να είναι ποτάμι φτάνοντας στην πόλη της Λάρισας και ξαναγίνεται ποτάμι μετά από αυτή.

Το κακό γι’ αυτούς είναι ότι η φύση ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για τις επιστημονικές ταξινομήσεις και τους τεχνητούς διαχωρισμούς. Οι άνθρωποι κατηγοριοποιούν τα ποτάμια απλά για να εξυπηρετήσουν σκοπούς. Ποιους σκοπούς άραγε εξυπηρετεί η σε τακτά διαστήματα υπενθύμιση προς τους αμαθείς πολίτες ότι αυτό που βλέπουν δεν είναι ο Πηνειός αλλά ένα τεχνικό έργο; Θα το δούμε παρακάτω ...;.

Γιατί όμως αποφασίστηκε η εκτροπή της ροής βόρεια της πόλης; Για να προστατευθεί η πόλη από τις πλημμύρες! Τότε ήταν που μια μεγάλη έκταση εκατέρωθεν αυτής της νέας κοίτης του ποταμού χαρακτηρίστηκε πλημμυρίτιδα ζώνη και οριοθετήθηκε από δύο αναχώματα. Το ένα -; το νότιο -; ανάχωμα είναι αυτό που παράνομα χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια ως κύρια οδική αρτηρία το δε βόρειο είναι αυτό που επί χρόνια ήταν ο δρόμος προς τη χωματερή στο κιόσκι. Σ’ αυτή την πλημμυρίτιδα ζώνη, θεωρητικά απαγορεύεται η δόμηση και η εγκατάσταση δραστηριοτήτων. Τώρα, πως ξεφύτρωσαν εκεί από κέντρα διασκέδασης, βιοτεχνίες μέχρι το αμαξοστάσιο του αστικού ΚΤΕΛ, ένας θεός ξέρει.

Λύθηκε το πρόβλημα με τις πλημμύρες; Όχι απόλυτα. Γι’ αυτό, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 περίπου παραγγέλθηκαν κάποιες καινούργιες μελέτες που θα βοηθούσαν μεν  την αντιπλημμυρική θωράκιση της πόλης αλλά ταυτόχρονα θα έβαζαν για πρώτη φορά μια νέα παράμετρο στον όλο σχεδιασμό: την ανάγκη ένταξης της παλαιάς κοίτης στη ζωή της πόλης. Γιατί, μέχρι τότε, η κοίτη ήταν ουσιαστικά μη επισκέψιμη και εν πολλοίς σκουπιδότοπος.

Μια απαραίτητη παρένθεση εδώ. Κάποιοι κρύβουν πίσω από τη λέξη «επιστήμονες» και «μελέτη» όλη την απατεωνιά, τη μιζέρια την πολιτική ατολμία και την εξυπηρέτηση συμφερόντων της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Ξέρετε, όταν κάποιος παραγγέλνει μια μελέτη τις περισσότερες φορές λέει στον μελετητή: «Θέλω να κάνω ΑΥΤΟ, πες μου πως θα το κάνω». Ο μελετητής κάνει ακριβώς αυτό το πράγμα. Εκτελεί μια συγκεκριμένη εντολή. Στη δική μας περίπτωση, οι διάφοροι δήμαρχοι αλλά και υπηρεσιακοί παράγοντες παρήγγειλαν μια μελέτη αντιπλημμυρικής θωράκισης της πόλης με διευθέτηση της ροής και αξιοποίηση της μέσα κοίτης. Δεν έθεσαν, για παράδειγμα, κανένα περιορισμό στον μελετητή του είδους : «κοίταξε να δεις, εγώ θέλω ΑΥΤΟ, αλλά ταυτόχρονα θέλω να έχω το δυνατό λιγότερες επεμβάσεις στην μέσα κοίτη». Έτσι, πήραν το ρίσκο ο μελετητής να μην εξετάσει καν αυτό το σενάριο, δηλαδή την εξασφάλιση της αντιπλημμυρικής θωράκισης με τα έργα στον έξω κλάδο ώστε στον εσωτερικό κλάδο να υπάρχει απόλυτη ελευθερία κινήσεων και επιλογών. Τότε λειτούργησε ο νόμος του Μέρφι: ΑΥΤΟ το σενάριο (της μηδενικής λύσης) δεν εξετάστηκε καθόλου από τον μελετητή! Αντίθετα, το γραφείο μελέτησε διαφορετικά σενάρια (πολλά είναι αλήθεια) αλλά όλα ήταν στην ουσία διαφορετικές εκδοχές του γνωστού σενάριου: Κάνω επεμβάσεις και στις δύο κοίτες με μόνη διαφοροποίηση ότι στη μέσα κοίτη οι εργοδότες μου θέλουν κι ένα πάρκο με λιμνούλες.

Κάποιο θα πουν: «μα, υπάρχει και η περιβαλλοντική μελέτη η οποία μπλα μπλα μπλα μπλα θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους». Τρίχες! ΟΛΕΣ τις μελέτες για το ποτάμι, ΜΑ ΟΛΕΣ τις εκπόνησε το ίδιο γραφείο (Θ. ΓΚΟΦΑΣ και ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ) και παραλήφθηκαν από τον ίδιο υπάλληλο (ΓΑΛΕΡΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ). Όχι μόνο: Η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων παραγγέλθηκε για να κλείσει ο φάκελος επειδή έτσι επιτάσσει η Ε.Ε.  Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τεχνική Έκθεση της οριστικής μελέτης του υδραυλικού έργου είχε εγκριθεί πριν ακόμη εκδοθούν οι περιβαλλοντικοί όροι του έργου.

Αχ! Πως λέει το παραμύθι; Τέλειωσαν οι μελέτες κι ύστερα ήρθεν ο έρωτας ...;

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μελέτες παραγγέλνονται στα μέτρα μας από το γεγονός ότι κάποιοι μιλούσαν για λίμνες και λιμάνια πριν την ολοκλήρωση των μελετών επειδή αυτά παρήγγειλαν ...; Ναι, η οριστική μελέτη όπως εγκρίθηκε στα τέλη του 1998 (Οκτώβριος) προβλέπει την εκσκαφή λίμνης 170 στρεμμάτων και τη δημιουργία εντός αυτής εγκαταστάσεων ελλιμενισμού λέμβων για αναψυχή ...;  Προέβλεπε επίσης πολλά άλλα. Όταν όμως έρχεται η ώρα ένα έργο να γίνει αυτό που μετρά είναι το πόσα λεφτά είναι διαθέσιμα για να γίνει ...;Να σας ρωτήσω τώρα εγώ κάτι; Αν είχατε ένα όνειρο, να χτίσετε μια πενταόροφη οικοδομή και δεν σας έφταναν τα λεφτά τι θα κάνατε; Εγώ πάντως θα έχτιζα μέχρι εκεί που αντέχει η τσέπη μου. Οι της Λαρίσης ιθύνοντες αποφάσισαν να το ρίξουν το πενταόροφο αφαιρώντας από μια -; δυό κολώνες από κάθε όροφο! Ε, έκαναν και μερικές εκπτώσεις «από την κατηγορία 27» όπως περιπαιχτικά λένε οι βασιλείς του μπετού της κακογουστιάς και της αρπαχτής, τους μελετητές περιβάλλοντος. Έτσι, αντί να αναζητήσουν άλλες πιο δαπανηρές ίσως λύσεις για τον καθαρισμό, την εκβάθυνση και την μερική διαπλάτυνση της εσωτερικής κοίτης, επέλεξαν την λύση της ολικής αποψίλωσης της βλάστησης στα πρανή ένθεν και ένθεν της κοίτης και σε απόσταση έξι μέτρων από αυτή ώστε να περάσουν τα φορτηγά και τα μηχανήματα εκσκαφής. Τέλεια!  Βέβαια, οι εγκεκριμένοι περιβαλλοντικοί όροι ρητά αναφέρουν ότι οι δαπάνες προστασίας του περιβάλλοντος εκτελούνται κατά προτεραιότητα, αλλά ποιος νοιάζεται; Το περιβάλλον δεν μας νοιάζει πραγματικά! Αυτά που γράφομαι, δεν τα εννοούμε. Μας αναγκάζει η Ε.Ε., αλλιώς ξέραμε εμείς που θα τα γράφαμε αυτά ...;

Ναι, αλλά πως θα δικαιολογηθεί μια καταστροφή δάσους τέτοιας έκτασης; Εδώ μπαίνει εκείνη η έξυπνότατη επιλογή κατάταξης των ποταμών σε έργα και ποτάμια που λέγαμε στην αρχή. Ξέρετε, σε κάθε «έργο» σαν ποτάμι προβλέπεται η διαμόρφωση μιας ζώνης το πλάτος της οποίας πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να κινούνται άνετα μηχανήματα εντός αυτής. Η ζώνη αυτή πρέπει να είναι ελεύθερη από κάθε τι ώστε, αν χρειαστεί, οι υπηρεσίες να μπορούν να επέμβουν στο έργο «ποταμό». Έτσι, και τα δέντρα θα κοπούν και η ζώνη θα εξασφαλιστεί ελεύθερη. Ελεύθερη από τι; Μα από δέντρα! Ρητά δηλώνουν σε όλους τους τόνους οι «αρμόδιοι» ότι στα πρανή και στις όχθες δεν θα επιτραπεί πλέον δέντρο. Αμεεεεεεεεεεε. Για να μπορούν τα μηχανήματα απρόσκοπτα να κατεναίνουν και να καθαρίζουν την κοίτη ανά πενταετία τουλάχιστον.

Κάπου εκεί εμφανίζεται ο τσελιγκοσερίφης ...; Ο οποίος δηλώνει ότι δεν ξέρει τίποτα. Τι μας το παίζει; Μανιαμούνιας; Αφού αν δεν ήθελε αυτός κι ο Καφες, το έργο δεν θα γινόταν! Πολύ περισσότερο. Τις τεχνικές λεπτομέρειες τις ήξερε. Και συμφώνησε σ’ αυτές

Κι αν θέλει κάποιος ας βγει να αμφισβητήσει την αλήθεια των παραπάνω. Όχι, να βγει!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Μεγαλεία!

Φτάνοντας σήμερα στο δικαστικό μέγαρο ένοιωσα ότι κάτι συμβαίνει. Στην πορεία και κατά τη διάρκεια της μακράς αναμονής, κατάλαβα ότι κάποιοι κώλοι έσφιξαν. Λοιπόν, απαριθμώ προσώπατα: Κωνσταντίνος Μέγας, Γενικός Διευθυντής της Περιφέρειας Θεσσαλίας, Κωνσταντίνος Τζανακούλης, ο επονομαζόμενος και τσελιγκοσερίφης, δήμαρχος Λαρισαίων, Χρήστος Παπαγιαννόπουλος, Δασάρχης Λάρισας, Σπύρος Μπαρμπούτης, αντιδήμαρχος Λάρισας, Αντώνιος Γαλερίδης προϊστάμενος του τμήματος υδραυλικών έργων της Διεύθυνσης Δημοσίων Έργων της Περιφέρειας Θεσσαλίας και αρκετοί άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες. Ναι, φίλοι μου! Μεγαλεία! Α! Ξέχασα τον κολαούζο.... Αγγελική Σιτρά, πρόεδρος του συλλόγου των Φίλων (Μη Χέσω) Του Πηνειού και του παραποτάμιου πολιτισμού του (!!!). Όλοι αυτοί, για να αντιμετωπίσουν 10 - 15 γραφικούς που κάτι έχουν με τα δέντρα και το ποτάμι.

Κι έρχεται η ώρα να αρχίσει η δίκη κι ανεβαίνει στο βήμα για μικρή παρέμβαση "υπέρ του Ελληνικού δημοσίου" ο τσέλιγκας Τζανακούλης. Άψογος! Κουστουμάκι μπεεεεεεεεεζζζζζζζζ καλοκαιρινό, βλέμμα γεμάτο αυτοπεποίθηση, λόγος αρλουμπώδης και ασύνεκτος. Κλασσικός Τζανακούλης! Ετέρα παρέμβασις υπό της Κας Σιτρά. Η Κα Σιτρά, γνωστή οικολόγος του σαλονιού, ανέπτυξε το όραμά της δι' έναν ποταμόν επισκέψιμον καθ' όλας τας ώρας της ημέρας και της νυκτός, βατόν μετά παντός υποδήματος, οπωσδήποτε συμπεριλαμβανομένης ψηλοτάκουνης γόβας του εξώφτερνου μη αποκλειομένου. Η απόλυτη ξεφτίλα των περιβαλλοντικών οργανώσεων! Προσπάθησε είναι αλήθεια η Κα Σιτρά να μας πείσει πόσο καλύτερο θα είναι το περιβάλλον με λιγότερα (πάρα πολύ λιγότερα) δέντρα.

Ακολούθησα εγώ, ως μοναδικός μάρτυρας από την πλευρά των γραφικών.

Έπειτα, στο βήμα ανέβηκαν οι κ. Γαλερίδης και Παπαγιαννόπουλος. Από τις καταθέσεις τους κρατώ την αποστροφή του κ. Δασάρχη η οποία χρήζει ιδιαίτερης έρευνας: "Περπάτησα τρεις φορές πάνω - κάτω το ποτάμι και δεν συνάντησα κανένα ζώο παρά μόνο τρεις γάτες". Πολύ πιθανά κ. Παπαγιαννόπουλε. Ίσως πάλι να μην θυμάστε ΠΩΣ είναι τα ζώα. Ρίξτε μια ματιά στο ασανσέρ. Απέναντι απ' την πόρτα. Ναι, σ' εκείνο το γυαλιστερό.... Μπράβο! Να! Αυτή η φιγούρα, ΖΩΟΝ είναι.

Την κατάσταση προσπάθησε να διορθώσει ο κ. Γαλερίδης, ο οποίος δήλωσε ότι τα πουλιά δεν είναι ζώα. Φυσικά και όχι κύριε Αντώνη μας. Άλλα είναι τα ζώα.

Από τον χώρο πέρασε και εξέφρασε τη συμπαράστασή του στην προσπάθειά μας και ο κ. Γιάννης Σάπκας

Θυμάμαι, ήταν άνοιξη του 1999. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Αμφιθέατρο της Γεωπονίας, τότε, πριν μεταφερθεί στα κτίρια του Φυτόκου, στο πεδίο του Άρεως. Είχαμε διάλεξη με θέμα φυσική της ατμόσφαιρας, και ειδικότερα για θέματα όπως η τρύπα  του όζοντος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Μπήκε στο αμφιθέατρο και επιβλήθηκε με την παρουσία του. Επί τρεις ώρες, κοντά στα 100 άτομα κρεμόμασταν από τα χείλη του. Κατανοητός και αναλυτικός, βαθύς γνώστης των θεμάτων ο Χρήστος Ζερεφός, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μας με υπομονή

Σήμερα, κάπου διάβασα ότι

αυτός και ο κ. Αλκιβιάδης Μπάης, μοιράστηκαν το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης μαζί με 44 άλλους επιστήμονες από όλο τον κόσμο - μέλων της Διακυβερνητικής Επιτροπής για τις κλιματικές αλλαγές. Μαζί με τον κ. Αλ Γκορ.

Όχι, δεν πρόκειται για "ενδοοικολογικό" πόλεμο. Ένας τέτοιος πόλεμος προϋποθέτει να αντιμάχονται δύο πλευρές του χώρου της οικολογίας. Εκτός από εμάς, εγω άλλη πλευρά δεν βλέπω.

Εχθές διαβάσαμε μια μακροσκελή επιστολή των φίλων του Πηνειού οι οποίοι μετά από απουσία πολλών μηνών αποφάσισαν ότι θα έπρεπε να παρέμβουν. Τρεις μέρες πριν από το δικαστήριο στο οποίο εκδικάζεται η προσφυγή μας, με μια επιστολή η οποία από παντού φωνάζει το όνομα του συγγραφέα, ουσιαστικά υιοθετούν ΟΛΕΣ τις θέσεις των υπηρεσιών, υποβιβάζουν το ζήτημα της αντίδρασης σε ζήτημα σωτηρίας μερικών από τις εκατοντάδες δέντρων και ζητούν να τεθεί υπέυθυνος επιλογής των λίγων δέντρων που θα γλιτώσουν από την ανάπτυξη, το δασαρχείο Λάρισας! Ναι! αυτη η ίδια αμαρτωλή υπηρεσία η οποία με διάτρητες διαδικασίες αποφάσισε σε μια μέρα την αποψίλωση του ποταμού.

Η επιστολή βρίθει ανακριβειών και έμμεσα προσπαθεί να επιβάλει την άποψη ότι αν δεν κοπούν τα δέντρα η πόλη θα πνιγεί. Χαρακτηριστικό σημείο της είναι η αποστροφή σύμφωνα με την οποία το περιβάλλον θα σωθεί με χρήματα και έργα! Η επιστολή μου θύμισε ενδουπηρεσιακή αλληλογραφία και ως τέτοια θα έπρεπε να αποθηκευτεί και διατηρηθεί ώστε να διδάσκεται στο πρώτο μάθημα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης με τον τίτλο "Τι ΔΕΝ Ειναι Περιβαλλοντική Δράση".

Ευκαιρίας δοθείσης, επειδή η επιστολή ήταν μακροσκελέστατη, θα παρακαλούσα όποιον φίλο την έχει σε ηλεκτρονική μορφή να μας τη στείλει. Ομού μετά της ανοιχτής επιστολής στο Δασαρχείο Λάρισας.

Παραθέτω εδώ την δική μας επιστολή - απάντηση:

Περιμέναμε πολύ καιρό να δούμε μιαν αντίδραση στα τεκταινόμενα στον Πηνειό από τους φίλους του. Ευτυχώς το παραποτάμιο δάσος δεν ήταν αναγκασμένο να περιμένει την δική τους αντίδραση. Καμιά φορά είναι καλύτερο κάποιοι να αφήνουν τα πράγματα να κυλούν ερήμην τους. Διότι, αν έχει τέτοιους φίλους ο Πηνειός, καλύτερα να παραδοθεί στα χέρια του Δασαρχείου. Ίσως έτσι γλιτώσουν ένα - δυό δέντρα.

Εξ'; άλλου το παραδέχτηκαν οι ίδιοι σε μια κρίση ειλικρίνειας και αυτογνωσίας: στην ανοιχτή επιστολή τους προς το Δασαρχείο, το καλούν να υποδείξει τα δέντρα που πρέπει να μείνουν (!!!!) διότι θεωρούν (οι φίλοι) σοβαρό το ζήτημα της ανεξέλεγκτης κοπής των δέντρων. Να τους υπενθυμίσουμε ότι το Δασαρχείο εγκατέστησε εργολάβο, προκειμένου να προβεί σε αποψιλωτική υλοτόμηση των πρανών της βόρειας κοίτης του ποταμού; Να τους πληροφορήσουμε (πιθανώς να έλειπαν ταξίδι για δουλειές και δεν το ξέρουν) ότι το Δασαρχείο ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΜΑΝΕ τα δέντρα που έπρεπε να κοπούν, ως όφειλε; Να τους κάνουμε κοινωνούς της πληροφορίας ότι σύμφωνα με τους εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους του έργου δεν θα έπρεπε να γίνει καμιά εργασία στο ποτάμι κατά το τρίμηνο Απριλίου -; Ιουνίου;  Τι ζητά τώρα ο εν λόγω σύλλογος; Να βάλουμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα;

Παρακαλούμε τους αξιότιμους επονομαζόμενους φίλους του Πηνειού, την επόμενη φορά που καταφεύγουν με ανακοινώσεις τους στον τύπο, ας αποφεύγουν την τόση επιστημοσύνη στα γραπτά τους, διότι εμείς οι απλοί πολίτες δεν μπορούμε να τους παρακολουθήσουμε. Για παράδειγμα, πως ΑΚΡΙΒΩΣ τα δέντρα εμποδίζουν την οξυγόνωση του νερού; Αυτό συμβαίνει ΜΟΝΟ στην πόλη της Λάρισας; Είναι ένα τοπικό φαινόμενο δηλαδή το οποίο έχει μελετηθεί από τον σύλλογο; Μήπως, πρέπει να κόψουμε τα δέντρα κατά μήκος όλου του Πηνειού (από την Πίνδο ως τα Τέμπη) ώστε να τον σώσουμε από ασφυξία;

Θα θέλαμε, επίσης να μας εξηγήσουν (με απλά λόγια, διότι, απλοί άνθρωποι είμεθα ...;)  πως ακριβώς τα δέντρα κατά μήκος της βόρειας κοίτης από το πρανές και σε απόσταση έξι μέτρων από αυτό, προκαλούν πλημμύρες και εμποδίζουν την σταθερή παροχή νερού. Διότι μιαν αγωνία την έχουμε και εμείς.

Τέλος, τους παρακαλούμε, το διάστημα που θα εορτάζουν ομού μετά της ΔΕΥΑΛ και του Λαογραφικού Μουσείου την παγκόσμια ημέρα για το περιβάλλον, συμμετέχοντας από κοινού στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «SOS! ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΝΕΡΟ», ευκαιρίας δοθείσης δηλαδή, και εάν δεν παραβιάζεται το savoir vivre, ας ρωτήσουν τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΛ, αν έκανε κανέναν έλεγχο στα υπερσύγχρονα και άρτια εξοπλισμένα εργαστήρια της Δ.Ε. ώστε να διαπιστώσει τι είναι αυτή η πρασινίλα που επιπλέει στο ποτάμι.  Βέβαια, δεν είναι ανάγκη να περιμένουν έως τότε. Ας απευθύνουν το ερώτημα μέσω του προέδρου της ΔΕΤΠΟΛ με τον οποίο εξ άλλου βρίσκονται κάτω από την ίδια στέγη ...

Βλέπεις ότι είναι άλλοθι. Ξέρεις ότι είναι κοροϊδία. Πρόσωπα, θεσμοί, ιδρύματα που καταστρέφουν συστηματικά το περιβάλλον ή στην καλύτερη περίπτωση, αδιαφορούν για την καταστροφή που γίνεται δίπλα τους, ξαφνικά διοργανώνουν ανώδυνες (αλλά, συνήθως, πολυέξοδες και φανταχτερές) εκδηλώσεις.

Το ξέρεις ότι είναι κοροϊδία. Κι όμως είναι το δικό σου παιδί, ο δικός σου συνάδελφος, η φίλη, ο συγγενής, ο γείτονας, εσύ που παρακολουθείς την εκδήλωση, τη συναυλία, την ομιλία του συλλόγου τάδε, υπό την αιγίδα της εξουσίας δείνα.

Το ξέρεις ότι οι φίλοι σου, που ξεκίνησαν ίσως με τις καλύτερες προθέσεις, τώρα ξεπουλιούνται για την επιχορήγηση, την παραχώρηση στέγης, τη συμμετοχή σε «προγράμματα», τη συμμετοχή σε επιτροπές και άλλες λογιών - λογιών χάντρες και φανταχτερά μπιχλιμπίδια ...

Θυμώνεις, θλίβεσαι, ξεφυσάς. Αντιδράς. Πάντα η ίδια παλιά ιστορία. Η εξουσία (εξ)αγοράζει όταν στο μέτωπό σου βάζεις την τιμή. Όταν «σέρνεσαι» δίπλα της αφήνοντας πίσω σου ένα μονοπάτι σημαδεμένο με τα σάλια σου (γιατί στους πουλημένους, υπερλειτουργούν οι σιελογόνοι και ατροφούν άλλοι αδένες..)

Όχι. Καμιά «διπλωματία». Καμιά διαπραγμάτευση. Συνεχής μάχη με τη φθορά και τον συμβιβασμό.

Η είδηση (από την εφημερίδα «ΚΟΣΜΟΣ»)

"Ο Σύλλογος Φίλων του Πηνειού και του Παραποτάμιου Πολιτισμού, το Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας και η Δ.Ε.Υ.Α.Λ. γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «SOS! ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΝΕΡΟ!». Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα απευθύνεται σε σχολικές ομάδες (Γ';-ΣΤ'; Δημοτικού) και θα πραγματοποιηθεί στο χώρο της Δ.Ε.Υ.Α.Λ. (τέρμα Τυχερού), στο διάστημα 3-5 Ιουνίου, πρωινές ώρες (09.00-13.30). Για τη συμμετοχή των σχολικών ομάδων στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα απαιτείται η προσυνεννόηση με το Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Λαογραφικού Ιστορικού Μουσείου Λάρισας στο τηλέφωνο 2410239446 (Δευτέρα έως Παρα­σκευή 09.00-14.00). Για τη συμμετοχή στο πρόγραμμα δεν υπάρχει οικονομική επιβάρυνση."

Οι ανακοινώσεις του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά σχετικά με το εθνικό σχέδιο αντιμετώπισης της ρύπανσης μου προκάλεσαν ένα αίσθημα εκκρεμότητας, μη ολοκλήρωσης. Είναι σαν να ακούς την ανάλυση, να βλέπεις την περιγραφή των όσων πρέπει να γίνουν αλλά στο τέλος να φεύγεις με την πεποίθηση ότι τίποτα στην ουσία δεν έγινε. Ένα συνοθύλευμα από ημίμετρα έως αδόκιμα και ανεφάρμοστα μέτρα.

Βέβαια υπήρξαν και οι καλές στιγμές όπως η παραχώρηση στην αυτοδιοίκηση της δυνατότητας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας οχημάτων. Αυτό λύνει και νομικά τα χέρια στην αυτοδιοίκηση να παρεμβαίνει έστω και κατασταλτικά όταν παρίσταται ανάγκη. Βέβαια θα περίμενα ο τρόπος που η Τ.Α. θα χρησιμοποιεί αυτή τη δυνατότητα να είναι αρκετά ελαστικός -; που σημαίνει η ΤΑ να μπορεί να ορίζει το είδος και την έκταση των περιορισμών -; αλλά ας είναι. Έστω κι έτσι, η απόφαση αυτή κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Το ζήτημα της σύνδεσης του ύψους των τελών κυκλοφορίας με τους εκπεμπόμενους ρύπους όπως και το θέμα των ελέγχων των βιομηχανιών η των καυστήρων της κεντρικής θέρμανσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σκοντάψει στην ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών, προσωπικού και τεχνικού εξοπλισμού και θα ατονήσει ή θα καταλήξει μια ακόμη γραφειοκρατική διαδικασία χωρίς πραγματικό περιβαλλοντικό όφελος.

Η απόσυρση των παλαιάς τεχνολογίας αυτοκινήτων, μάλλον ως κίνητρο αναζωογόνησης της αγοράς μπορεί να λειτουργήσει παρά ως περιβαλλοντικό μέτρο. Αν και η κατάσταση της οικονομίας γενικότερα δεν θα ευνοήσει τη μαζική αντικατάσταση του στόλου των παλαιών αυτοκινήτων, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος ένα τέτοιο μέτρο να οδηγήσει τελικά σε ραγδαία αύξηση του αριθμού των ΙΧ αυτοκινήτων,  Θα έβλεπα πιο λογική την απαγόρευση εισαγωγής κατ'; αρχή μεταχειρισμένων οχημάτων μεγαλύτερων κάποιας ηλικίας, αυστηρότερους ελέγχους και αυστηρότερες ποινές σε ότι αφορά τους εκπεμπόμενους ρύπους στα ήδη κυκλοφορούντα και περαιτέρω επιβράβευση με φορολογικά κίνητρα της αγοράς υβριδικών ή χαμηλής κατανάλωσης καυσίμου αυτοκινήτων.

Σε ότι αφορά την βιομηχανία, η επίκληση για μια ακόμη φορά του σώματος επιθεωρητών περιβάλλοντος και της τήρησης των περιβαλλοντικών όρων προκαλεί έως και οργή σε όσους ασχολούμαστε με τα περιβαλλοντικά θέματα. Όχι λίγες φορές στο πρόσφατο παρελθόν, επί υπουργίας του κ. Σουφλιά έχουμε γίνει μάρτυρες περιπτώσεων όπου οι γνωματεύσεις του σώματος βρήκαν θέση στον κάλαθο των αχρήστων και ο ίδιος ο υπουργός αποφάσισε εντελώς διαφορετικά από το σώμα. Ουκ ολίγες φορές οι ίδιες οι υπηρεσίες του υπουργείου έχουν παραβιάσει τους περιβαλλοντικούς όρους  εκτέλεσης έργων. Επί τέλους, αν η χώρα δεν αποδείξει ότι έχει κανόνες και πάγια περιβαλλοντική πολιτική η οποία ισχύει ομοιόμορφα για όλους, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να πετύχει. Ούτε καν αυτό το σχεδόν σχέδιο του σχεδόν υπουργού περιβάλλοντος κυρίου Σουφλιά.

Αλλά ο κ. Σουφλιάς πολιτικός μηχανικός αντιπαροχής υπήρξε. Ποιος θα περίμενε κάτι παραπάνω από αυτόν ...;

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε σήμερα στην εφημερίδα "Θεσσαλική Ηχώ"

(σύνδεσμος κάτω)

http://picasaweb.google.com/pmitsiou/Blog/photo?authkey=8_z4uaFKqz0#5200270379497030786

Δεν την είδα την είδηση. Μου την μετέφεραν. Κάποιοι Τυρναβίτες, πιάνουν πουλιά και τα καρφώνουν ζωντανά από τις φτερούγες σε παλούκια, ώστε, σφαδάζοντας και ουρλιάζοντας να διώχνουν τα υπόλοιπα πουλιά από την καλλιέργεια.

Δεν καρφώνουν καλίτερα το δικό τους "πουλί" στο κοντάρι; Έτσι κι αλλιώς άχρηστο είναι σ' αυτούς. Οι άντρες μόνο το χρειάζονται.

Με αφορμή αυτό, θυμήθηκα άλλο έθιμο της από πολλούς εξιδανικευμένης ελληνικής υπαίθρου. Εκείνο του κρεμάσματος με σύρμα των σκυλιών σε περιοχές της Ελασσόνας την περίοδο της αποκριάς. Ένα παλιό έθιμο που έχει (ευτυχώς) εκλείψει προ δεκαετιών....

Τελικά, πόσο ΒΑΡΒΑΡΟΙ είμαστε;

Τρία γεγονότα, τα δύο με τοπικό το τρίτο με πανελλαδικό αντίκτυπο βιώσαμε τον τελευταίο καιρό και έχουν να κάνουν με το περιβάλλον.

1. 1. Τη διακοπή των εργασιών υλοτόμησης στο ποτάμι,
2. 2. Το γκρέμισμα μερικών παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας στην πόλη της Λάρισας και
3. 3. Την αποτροπή της συνεργασίας ΔΕΗ με RWE στον τομέα του λιθάνθρακα.

Τα παραπάνω, πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι επιτυχίες των πολιτών και των μαζικών κινημάτων. Επιτυχίες που δείχνουν ότι όλα μπορούμε να τα παλέψουμε και ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος.

Είναι όμως οι τρεις αυτές σημαντικές επιτυχίες καθοριστικές στην έκβαση του αγώνα μας για ένα καθαρότερο περιβάλλον και για ποιότητα στη ζωή μας; Φυσικά και όχι. Θα σας πω μόνο τούτο: Ήδη, το δεύτερο από τα τρία κεραμοποιεία της περιοχής μας είναι έτοιμο να ξεκινήσει την καύση πετ-κοκ, το ίδιο πετ-κοκ που καίνε συνολικά 12 κεραμοποιεία ανά την επικράτεια. Το γνωρίζουμε ότι από αύριο θα πρέπει να ξεκινήσουμε ένα νέο αγώνα ώστε κι εδώ να καταλήξουμε ενδεχομένως σε θετικό αποτέλεσμα.

Έπειτα, αναλογιστείτε τα εξής: η βιοαιθανόλη είναι προ των πυλών, τα σχέδια για εκμετάλλευση των αποθεμάτων λιγνίτη δεν εγκαταλείφθηκαν, το τυρόγαλο εξακολουθεί να ρέει άφθονο στα ποτάμια της περιοχής μας, το νερό δεν αρκεί, οι γεωτρήσεις αντλούν νερό γεμάτο νιτρικά, ο Πηνειός αργοπεθαίνει, οι χωματερές έκλεισαν αλλά οι σκουπιδότοποι υπάρχουν. Ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας και πιο πέρα. Στη Νέδα, στο Ληλάντιο πεδίο, στον Ασωπό, στα Γιαννιτσά, στην Πρέβεζα, στο Αλιβέρι, στην Κορώνεια, στην καμένη Πελοπόννησο..

Το περιβάλλον είναι σε κίνδυνο παντού. Ύστερα δείτε τον πλανήτη. Μάθετε για τις κλιματικές αλλαγές, για τα γενετικά τροποποιημένα, για την πείνα, για το νερό, για το όζον, για τα σκουπίδια, για τα πυρηνικά απόβλητα.

Στο τέλος αναρωτηθείτε:

Δεν πρέπει να κάνουμε κάτι;

Αφού το αποδείξαμε ότι μαζί μπορούμε.

Με πάθος, αγώνα κι επιμονή, μπορούμε.

Με οργάνωση, γνώση, αγώνα, προσπάθεια, μπορούμε.

Σκεφθείτε το.

Μαζί, μπορούμε να αλλάξουμε

τη ροή των πραγμάτων.

Δεν αξίζει να δοκιμάσουμε ;

Είναι κοινή διαπίστωση πολλών φίλων ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την δημιουργία μιας οργάνωσης, ενός σωματείου, μιας συλλογικότητας που θα ασχολείται με ζητήματα περιβάλλοντος.

ΜΙας συλλογικότητας χωρίς εξαρτήσεις από κυβερνήσεις, κόμματα, παρατάξεις. Με διαφάνεια στη λειτουργία της.

Μιας συλλογικότητας που θα στηρίζεται στα όνειρα στους αγώνες και στην αγάπη των μελών της.

Μιας συλλογικότητας χωρίς αποκλεισμούς.

Μιας συλλογικότητας συμπορευόμενης με την επιστημονική γνώση και τα κινήματα πολιτών.

Μιας συλλογικότητας χωρίς διοικητικούς, γεωγραφικούς ή θεματικούς περιορισμούς.

Πολύ σύντομα θα υπάρξουν νεώτερα.

Εν τω μεταξύ, όποιος ενδιαφέρεται, ας επικοινωνήσει:

pmitsiou@gmail.com

Κανείς δεν περισσεύει. Όλοι είναι απαραίτητοι

,

Μια σημαντική πρωτοβουλία των Πολιτών κατά του λιθάνθρακα και της Συμμαχίας ενάντια στον λιθάνθρακα (Δήμοι - WWF) είναι η συλλογή υπογραφών ενάντια στη χρήση λιθάνθρακα για την παραγωγή ενέτγειας στη χώρα μας. Υπογράψτε εδω: 

http://www.gopetition.com/online/19116.htm

και διαδώστε το μήνυμα παντού. Είναι ανάγκη να δυναμώσουμε το ΌΧΙ μας

Χρωστάω μια ενημέρωση για το ποτάμι.

Κερδίσαμε λοιπόν τα ασφαλιστικά μέτρα και είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον. Οι διάφοροι ανεγκέφαλοι καρεκλοκένταυροι με το να μας αποκαλούν ";γραφικούς"; δεν κερδίζουν τίποτα. Τις επόμενες ημέρες πρόκειται να καταθέσουμε την προσφυγή μας και στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Είμαστε σίγουροι ότι και εκεί θα δικαιωθούμε. Βέβαια, άρχισαν ήδη τα παπαγαλάκια των αρχών να περιδιαβαίνουν την πόλη και να σπέρνουν τη φήμη ότι τα έργα σταμάτησαν εξ' αιτίας μας και ότι χάθηκαν πολλά λεφτά και μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι στο ποτάμι.

Πληροφορούμε ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΗ ότι εμείς από πέρυσι ακόμη φωνάζουμε τόσο για τον εγκληματικό τρόπο που τα έργα γίνονται όσο και για τη σωρεία παρατυπιών κατά την εκτέλεσή τους. Αντί όμως να μας ακούν και να προσπαθήσουν να διορθώσουν τις βλακείες τους, έβγαιναν σε εφημερίδες και κανάλια κατασυκοφαντώντας μας. Η ευθύνη λοιπόν είναι δική τους εξ' ολοκλήρου.

Εν τω μεταξύ, επικοινώνησε μαζί μας ο κ. Μέγας, Γενικός Διευθυντής της Περιφέρειας Θεσσαλίας και ζήτησε τη συγκατάθεσή μας, προκειμένου να κατέβει συνεργείο της να μαζέψει τα κομμένα δέντρα εν όψει της επίσκεψης του πατριάρχη Βαρθολομαίου στις 14/5.

Υπενθυμίσαμε στον κύριο Μέγα ότι το ποτάμι είναι επί ένα χρόνο μέσα στη βρωμιά και ουδέποτε αυτός ή ο κύριος Γενικός ενδιαφέρθηκαν ώστε να μάθουμε κατά πόσο ο έντονος ευτροφισμός έχει προκαλέσει και ποιά προβλήματα στη ζωή του ποταμού. Επίσης αναφερθήκαμε στην αδιαφορία των υπηρεσιών της περιφέρειας, την εγκληματική πρεμούρα τους να αντιδράσουν ταχύτατα υπέρ της κοπής των δέντρων και άλλα πολλά που καταδεικνύουν την άμεση εμπλοκή των υπηρεσιών αλλά και την πολιτική ευθύνη του πολιτικού τους προϊστάμενου σε όλα τα εγκλήματα στο ποτάμι. Παρά τα παραπάνω, εμείς, αντιδρώντας σαν υπεύθυνοι Πολίτες αποδεχόμαστε τον καθαρισμό της κοίτης με την προϋπόθεση ότι κάθε εργασία θα γίνεται μόνο με τη φυσική παρουσία κάποιου από εμάς στο χώρο. Ορίσαμε δε ως ενδιάμεσο συνεννοήσεων τον δικηγόρο μας κ. Θωμά Παπαλιάγκα.

Σε επαφή μαζί μας έχουν έρθει και οι επικεφαλής δύο εκ των δημοτικών παρατάξεων της αντιπολίτευσης του Δήμου, οι κύριοι Γιάννης Σάπκας και Απόστολος Καλογιάννης. Και οι δύο εκφράζουν την κατ' αρχή συμφωνία τους ότι θα πρέπει να ανοίξει ένας κύκλος διαλόγου σχετικά με το πως βλέπουμε, ως πολίτες αυτης της πόλης, την ένταξη του Πηνειού στη ζωή της πόλης.

Έγινε κι αυτό λοιπόν...

Είδαμε την πρώτη μας νίκη στη μεγάλη μας προσπάθεια σε ότι αφορά τον Πηνειό.

Σήμερα δίνουμε τη δεύτερή μας μάχη κι ευελπιστούμε ότι κι αυτή θα είναι νικηφόρα.

Στην μεγάλη μέχρι τώρα προσπάθειά μας είναι πολλοί αυτοί που συνέβαλαν ουσιαστικά. Ν' αναφέρω ενδεικτικά με το φόβο μην ξεχάσω και άθελά μου αδικήσω κανέναν τους Βασίλη Αρώτσιο, Ανδρέα και Θάνο Ανδρεάδη, Γιώργο Ζαούτσο, Γιάννη Παπαδόπουλο, Μάκη Δαούλα, Αθηνά Γερμάνη, τον Νίκο Παντελίδη, τον Γιώργο Μπαρτζώκη... Φυσικά ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάμε στον δικηγόρο μας Θωμά Παπαλιάγκα καθώς και στους άλλους δύο δικηγόρους μας οι οποίοι πάλεψαν για την υπόθεση αλλά θα ήθελαν να μην δημοσιοποιηθούν τα ονομάτά τους. Ευχαριστούμε επίσης τον Φάνη, τον Στέφανο, την Ντίνα, τον Αλέξη, τον Δημήτρη και τόσους ακόμα ανώνυμους και επώνυμους συμπολίτες που μας στήριξαν.

Η χτεσινή μας επιτυχία καλύφθηκε από το σύνολο του τοπικού τύπου με πρωτοσέλιδες καταχωρήσεις (στον Κόσμο έγινε πρώτο θέμα) και ευχαριστούμε γι' αυτό τους ανθρώπους του τύπου.

Παραθέτω αυτούσια το δελτίο τύπου της επιτροπής μας.

Η εκδίκηση της ιτιάς

Σήμερα, θα εκδικασθεί η αίτησή μας να κριθεί ως άκυρη η απόφαση του Γενικού Γραμματέα της περιφέρειας με την οποία έχει δρομολογηθεί η "αποψιλωτική υλότόμηση" στον Πηνειό. Αν κερδηθεί η σημερινή μάχη θα μιλάμε για νίκη ουσίας...

Μετά τις παραπάνω εξελίξεις, καλούμε πλέον ΟΛΟΥΣ όσους διστακτικά και ίσως δύσπιστα μας παρακολουθούσαν, να συστρατευθούν μαζί μας. Καλούμε το Δημοτικό Συμβούλιο της Λάρισας να συνεδριάσει και να καλέσει τους πάντες ώστε να ΜΑΘΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ όλοι οι Δημοτικοί μας Σύμβουλοι τι σχεδιάζετε στην πόλη τους και στο ποτάμι τους γιατί είμαστε βέβαιοι ότι οι περισσότεροι εξ αυτών ΙΔΕΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ.

Μετά τις παραπάνω εξελίξεις καλούμε τη διοίκηση του συλλόγου των Φίλων του Πηνειού να αναθεωρήσουν τη στάση τους και να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Εμείς δηλώνουμε παρόντες, μάχιμοι και αισιόδοξοι. Κανένα σύστημα δεν είναι ανίκητο. Με αγώνα ΟΛΑ είναι δυνατά. Ενωμένοι και με αγώνες ΜΠΟΡΟΥΜΕ να πετύχουμε πολλά.

Η πρώτη μάχη ενός αγώνα που κρατά σχεδόν ένα χρόνο τώρα κερδήθηκε σήμερα το μεσημέρι.

Εκδόθηκε προσωρινή διαταγή διακοπής των εργασιών στην κοίτη του ποταμού Πηνειού μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση στο δικαστήριο στις 23 Μαϊου 2008.

Η διακοπή αυτή των 19 ημερών ίσως μοιάζει μικρή αλλά είναι ενδεικτική.

Η απόφαση έκδοσης της διαταγής σηματοδοτεί 2 πράγματα

1. Το αίτημα μας και τα επιχειρήματά μας είναι δίκαια

2. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος.

Δεν εφησυχάζουμε. Συνεχίζουμε την προσπάθειά μας.

Τέρμα ο διπλός χαρακτήρας. Ο παρών χώρος θα έχει μόνο περιβαλλοντικά θέματα

Τα υπόλοιπα μεταφέρονται εδω: http://pmitsiou.blogspot.com  με τον τίτλο Μέσα στη Φωτιά